Na tą książkę zwróciłem uwagę, dzięki pytaniu K.Cebuli na naszej grupie na portalu www.facebook.com. To był chyba grudzień 2014r. i akurat amazon.com miał promocję na tą książkę. Recenzje miała dobre, wydawcę również (Microsoft), a tytuł brzmiał zachęcająco. Kupiłem więc tą książkę w formie ebooka, załadowałem na mojego kindla i w wolnym czasie ją sobie "trawiłem".
Cóż mogę napisać o samej książce?
Pierwszy rozdział, to głównie Agile oraz szczegółowe omówienie metodologii SCRUM. Przy okazji wspomniane jest też jak ważną rolę odgrywają w "zwinnym podejściu" takie elementy jak zależności, interfejsy oraz testy jednostkowe.
W tym rozdziale autor opisał też, dlaczego powinniśmy unikać pewnych elementów języka, takich jak m.in. extension method czy używanie słówka "new".
Porównał to do używania korzystania z dżwigu (skyhook) oraz windy (lift). Obie mogą posłużyć do wejścia na dach budynku, jednak windy są dużo bezpieczniejsze i dużo lepiej sprawdzają się "długoterminowo".
Drugi rozdział, to szczegółowe omówienie zasad SOLID. Tutaj autorowi należą się dodatkowe podziękowania, z uwagi na bardzo dobre tłumaczenie tematu oraz wplecenie w te rozdziały wzorców projektowych. Autor wspomniał o GoF, o tym, że przez lata pewne wzorce stały się kanonem, a inne antywzorcami i... wszystko demonstruje na przykładach. Bardzo dobra robota.
Trzeci rozdział, to próba połączenia dwóch pierwszych rozdziałów na przykładzie niewielkiego zespołu oraz przykładowego zadania. Mamy tutaj rozmowy projektowe, szacowanie kosztów oraz... samo kodowanie ;-)
Napisałem po krótce, o czym jest ta książka, ale... teraz najważniejsze pytanie. Czy warto? Osobiście uważam że tak. Uważam, że ta książka jest bardzo dobra, zarówno pod względem technicznym, jak i samego sposobu jej napisania. Uważam również, że każdy szanujący się developer powinien ja przeczytać (a przynajmniej prawie cały 1 i cały drugi rozdział). Dodatkowo uważam, że książka GoF jest już na tyle stara i ciężko napisana (trudno się ją czyta), że... powinna odejść do lamusa i to właśnie "Adaptive Code via C# - Agile coding with design patterns and SOLID principles" powinna zająć jej miejsce.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DI. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DI. Pokaż wszystkie posty
sobota, 11 kwietnia 2015
poniedziałek, 20 stycznia 2014
Testowanie ConfigurationManager (xUnit, FakeItEasy)
Tworząc testy jednostkowe ważne jest, aby testy działały bardzo szybko, oraz niezależnie od zewnętrznych zasobów, takich jak np. web service, dostęp do plików itp. Mówi o tym, m.in. Roy Osherove podczas swoich szkoleń, np. Understanding Test Driven Development
Jednym z takich zewnętrznych zasobów dla aplikacji internetowych, jest plik konfiguracyjny web.config. Przykładowy sposób, jak skutecznie zastosować DI oraz testy jednostkowe dla tego rozwiązania pokazuje na swoim blogu KAZI MANZUR RASHID. Niestety dla mnie, Kazi pokazuje to z wykorzystaniem "Mock", natomiast Ja, pod wpływem postów Macieja Aniserowicza jako narzędzie 'mockujące' postanowiłem wykorzystywać FakeItEasy. Poniżej prezentuję działające rozwiązanie wykorzystujące bibliotekę FakeItEasy.
Ponieważ zmieniam tylko bibliotekę 'Mock' na "FakeItEasy' to podstawowe klasy, pozostały takie same, jak w kodzie Kazi Manur'a
public interface IConfigurationManagerAby pokazać bardziej realistyczny przykład użycia, utworzyłem klasę BL (Business Logic), która do swojej pracy wykorzystuje dane, pobrane z web.config. Założyłem również, że plik web.config posiada wpis o nazwie customAppSetting z wartością "test".
{
NameValueCollection AppSettings
{
get;
}
string ConnectionStrings(string name);
T GetSection<T>(string sectionName);
}
public class ConfigurationManagerWrapper : IConfigurationManager
{
public NameValueCollection AppSettings
{
get
{
return ConfigurationManager.AppSettings;
}
}
public string ConnectionStrings(string name)
{
return ConfigurationManager.ConnectionStrings[name].ConnectionString;
}
public T GetSection<T>(string sectionName)
{
return (T)ConfigurationManager.GetSection(sectionName);
}
}
using System;Praktyczne wykorzystanie klasy BL przez solucję produkcyjną:
using System.Collections.Generic;
using System.Linq;
using System.Web;
public class BL
{
private readonly IConfigurationManager configuration;
public BL()
{
this.configuration = new ConfigurationManagerWrapper();
}
public BL(IConfigurationManager configuration)
{
this.configuration = configuration;
}
public string GetAppSetting(string customAppSettingName)
{
string customAppSetting = configuration.AppSettings[customAppSettingName];
//TODO: some business logic
return customAppSetting;
}
}
private void ProductionWebConfig()Praktyczne wykorzystanie klasy BL przez bibliotekę testującą:
{
BL businessLogic = new BL(new ConfigurationManagerWrapper());
string customAppSetting = businessLogic.GetAppSetting("customAppSetting");
}
[Fact]
public void GetAppSetting_PositiveString_StringTest()
{
var customAppSetting = new NameValueCollection { { "customAppSetting", "test" } };
IConfigurationManager fakeConfiguration = A.Fake<IConfigurationManager>();
A.CallTo(() => fakeConfiguration.AppSettings).Returns(customAppSetting);
BL bl = new BL(fakeConfiguration);
string fakeString = bl.GetAppSetting("customAppSetting");
string realString = "test";
Assert.Equal(fakeString, realString);
}
Etykiety:
automatyzacja testów,
C#,
ConfigurationManager,
Dependency Injection,
DI,
FakeItEasy,
Kazi Manur Rashid,
Mock,
narzędzia,
Roy Osherove,
TDD,
testowanie,
Unit Test,
xUnit
Subskrybuj:
Posty (Atom)